The Eleven o’Clock Project.

Jaren heb ik alles gegeven, verstand op nul, ging ik tot het uiterste…
Vooral op het werk, maar ook als vrijwilliger, familiaal… Ik was op!

Februari ’16:
Mijn huisarts zei dat ik moest rusten, 3 weken, niets doen…
“Hoe doe je dat?” vroeg ik.
“Alleen dingen doen die je graag doet en die je rust en energie geven.”
“Fotograferen?”
“Bijvoorbeeld. Je zou elke dag een foto kunnen maken…
Maar je zorgt er voor dat je voor 11 uur buiten bent.
Goed weer, slecht weer, regen of niet… buiten. Een frisse neus halen.”

“The Eleven o’Clock project” was geboren.

Gedurende drie weken deed ik niets, was ik aan het rusten. Dacht ik.
In werkelijkheid was ik aan het afkicken van stress.
Mijn hoofd was constant op zoek naar iets. In de startbokken, klaar om actie te ondernemen
Elke dag maakte ik mijn foto. Elke dag werd dat moeilijker en moeilijker…

“Maar je moet geen foto’s maken é!” zei de huisarts. “Je moet niets!”.
Oef! Ik was opgelucht.

Vanaf maart ‘16
Alleen maar slapen, opstaan, terug slapen, wandelingske maken, op een bankje zitten in het park,
naar de vogeltjes luisteren, slapen, mediteren, slapen…

Ik raakte geen fototoestel meer aan. Dat maakte me bang.
Zelfs tijdens onze vakantie maakte ik maar enkele foto’s.
De goesting was er wel… De energie niet.
Die had ik nodig voor andere dingen… overleven.
Maar ik had dat altijd zo graag gedaan?!
Het was ook een deel van mijn job. Wat moest ik nu gaan doen…?!

Pas eind augustus heb ik terug een beetje energie gevonden.
Er is geen moeten meer bij.
De foto’s zijn nu het resultaat van mijn meditatieve wandelingen…
Het vinden van, het kijken naar, én het registreren van de schoonheid in de banaliteit van het leven.

Click on the images to enlarge.

Flickr Album Gallery Powered By: Weblizar